به یادم باش

یادداشت های روزانه ی عزرائیل

sarzamine-sargardany — Mon, 15 Jun 2009 16:56:18 GMT

شنبه:
امروز رو مثلا گذاشته بودم واسه استراحت و رسيدگي به کارهاي شخصي ام ولي مگه اين مردم ميذارن؟!

يکشنبه:
امروز واقعا اعصابم خورد بود چون به هيچکدام از کارهاي اداريم نرسيدم.
8753 تصادفي ،6893 اعدامي،9872 تزريقي، 44596 ايدزي، و يک نفر بالاي 145 سال سن رو واسه خاطر يک آدم وقت نشناس از دست دادم.... براي خودکشي اونقدر قرص خواب خورده بود که هر کاري ميکردم ديگه روحش بيدار نميشد!

دوشنبه:
رفتم بيمارستان ويزيت يکي از مريضا. دور تختش اونقدر شلوغ بود که نميتونستم برم جلو. همه روپوش سفيد پوشيده بودن و داشتند تند تند يادداشت برميداشتن. هر جور بود راهو باز کردم و رفتم بالاي سر مريض، اما ديدم دانشجوهاي پرستاري قبل از من کشتنش. اگه دير تر رسيده بودم ممکن بود حتي روحشم ناقص کنن!
از همکاري بدم نمياد، ولي بشرط اينکه قبلا با من هماهنگ بشه وگرنه خوشم نمياد کسي تو تخصصم دخالت کنه .

سه شنبه:
مادره بادوتا بچه اش ميخواستن از خيابون رد شن. اول دست يکي از بچه ها رو گرفتم،اما ديدم اون يکي داره نيگام ميکنه.
دست اون يکي رو هم گرفتم،اما ديدم مادره داره يه جوري نگام ميکنه.اومدم دست خودشم بگيرم،اما ديدم يه عوضي با ماشين همچي با سرعت داره مياد طرفمون که اگه خودمو کنار نکشم ممکنه به خودمم بزنه. با يک اشاره ماشينش منحرف شد و کوبيد به درخت.به خودم که اومدم ديدم مادره و بچه هاش از خيابون رد شدن و براي تشکر دارن برام دست تکون ميدن.
منم براشون دست تکون دادم و براي اينکه دست خالي نرم هموني که کوبيده بود به درخت رو با خودم بردم.اونقدر خورده بود که روحشم يه جورايي نشئه بود و فکر کنم هنوزم که هنوزه نفهميده مرده!

چهار شنبه:
خيلي عجله داشتم،اما وايستادم تا دعواشونو ببينم. چون جاي ديگه کار داشتم خواستم برم، ولي ديدم يکيشون داره فحش بد بد ميده.اونقدر ازش بدم اومد که توي راه بهش گفتم:اگه زبونتو نيگه داشته بودي الان نه خودت چاقو خورده بودي و نه دست من زخمي ميشد! الان چند ساعته که همه کارهامو ول کردمو دارم روحش رو پنچرگيري ميکنم!

پنج شنبه:
اونقدر از برج ايفل برام تعريف کرده بودند که هوس کردم اين آخر هفته اي برم اونجا و يه ديدي بندازم. وقتي رسيدم بالاي برج، ديدم يه آقايي با دوربينش رفته رو لبه وايستاده تا از منظره پايين عکس بگيره.راستش ترسيدم بيفته.با خودم گفتم اگه کمکش نکنم ممکنه همچي بخوره زمين که ديگه قابل شناسائي نباشه.با احتياط رفتم جلو بگيرمش نيفته اما تو يه لحظه جفتمون چنان هل شديم که روحش موند دست من و جونش پرت شد پائين! باور کنيد اصلا تو برنامم نبود.

جمعه:
بابا ولم کنيد جمعه که تعطيله!!!!

پیوست۱ : راستی این روزا نرید تو خیابون ... خطرناکــــه

پیوست۲ : امتحانات هم نزدیکه ... دعا کنید به خوبی بگذره

سال 88 مبارک

sarzamine-sargardany — Wed, 01 Apr 2009 20:33:58 GMT

سال نو مبارک

امیدوارم که سال خوبی رو آغاز کنین و تا پایان با خوبیها همدم باشین .

ولنتاین

sarzamine-sargardany — Sat, 14 Feb 2009 00:31:18 GMT

مهم نيست ولنتاين يا سپندار مذگان

هر دوبهانه اند براي اينکه به تو بگويم

بي‌بهانه دوستت دارم

زندگي...

sarzamine-sargardany — Sun, 08 Feb 2009 00:13:36 GMT

زندگي آرام است، مثل آرامش يك خواب بلند.
زندگي شيرين است، مثل شيريني يك روز قشنگ.
زندگي رويايي است، مثل روياي ِيكي كودك ناز.
زندگي زيبايي است، مثل زيبايي يك غنچه ي باز.
زندگي تك تك اين ساعتهاست، زندگي چرخش اين عقربه هاست،
زندگي راز دل مادر من. زندگي پينه ي دست پدر است،
زندگي مثل زمان در گذر است...

قصه ام کوتاه است

sarzamine-sargardany — Sat, 03 Jan 2009 16:11:18 GMT

قصه با تو بودن را براي همه تعريف مي کنم :

يکي بود يکي نبود .

سلام . دوستت دارم . خداحافظ .

قصه ام کوتاه است ،

دوباره از سر مي گيرم قصه با تو بودن را :

سلام . دوستت دارم .

با من بمان ... !!!

شب یلدا

sarzamine-sargardany — Sat, 20 Dec 2008 22:24:18 GMT

یلدا یعنـــــی ...

یادمان باشد که زندگی آنقدر کوتاه است

که یک دقیقه بیشتر با هم بودن را باید جشـــــــــــــن گرفت.

یلداتون مبارک

یه سری ضرب المثل...

sarzamine-sargardany — Wed, 03 Dec 2008 11:31:18 GMT

اگر مردها مي توانستند حامله شوند آن وقت سقط جنين آيين مقدسي مي شد !
"فلورانس کندي "

مردها داراي قوه ي بينايي هستند ولي زنها از بينش برخوردارند .
" ويکتور هوگو "

وقتي شما نشسته ايد مردها و بچه ها فکر مي کنند حتما منتظريد تا کسي کاري به شما بدهد تا برايش انجام بدهيد !!!
" سرنا گري "

زنهايي که به دنبال برابري با مردها هستند آرزوي بسيار کوچکي دارند.
“تيموتي ليري"

فکر مي کنيد قبل از اينکه يک مرد اعتراف کند که گم شده است چند راه ديگر را بايد بالا و پايين برود ؟!
" نويسنده ي ناشناس "

تنها 99 درصد مردها هستند که باعث بدنامي 1 درصد باقي مانده مي شوند !
" نويسنده ي ناشناس”

زن بدون مرد مثل يک ماهي بدون دوچرخه است !
"گلوريا استاينم "

مردها از صفت " جوان " براي زنهاي زير 18 سال و مردهاي زير 80 سال استفاده مي کنند !!!
"نانسي لين دزموند "

من تنها با مردی ازدواج میکنم که عتیقه شناس باشد تا هر چه پیرتر شدم برای او عزیز تر باشم
"آگاتا کریستی"

طنز دخترونه

sarzamine-sargardany — Fri, 31 Oct 2008 09:22:18 GMT

سال 1230

مرد : دختره خير نديده من تا نكشمت راحت نميشم....
زن:آقا حالا يه غلطي كرد شما ببخشيد!نا محرم كه خونمون نبود.حالا اين بنده خدا يه بار بلند خنديده...!!!
مرد: بلند خنديده؟ اين اگه الان جلوشو نگيرم لابد پس فردا مي خواد بره بقالي ماست بخره. نخير نمي شه بايد بکشمش...
بالاخره با صحبتهاي زن ، مرد خونه از خر شيطون پياده مي شه و دختر گناهکارشو مي بخشه.

سال 1280
مرد: واسه من مي خواي بري درس بخوني؟ مي کشمت تا برات درس عبرت بشه. يه بار که مُردي ديگه جرات نمي کني از اين حرفا بزني. تو غلط می کنی. تقصير من بود که گذاشتم اين ضعيفه بهت قرآن خوندن ياد بده. حالا واسه من میخای درس بخونی؟؟؟
زن: آقا ، آروم باشين. يه وقت قلبتون خداي نکرده مي گيره ها! شکر خورد. ديگه از اين مارک شکر نمي خوره. قول ميده...
مرد( با نعره حمله مي کنه طرف دخترش ): من بايد بکشمت. تا نکشمت آروم نمي شم. خودت بياي خودتو تسليم کني بدونه درد مي کشمت...
-- بالاخره با صحبتهاي زن، مرد خونه از خر شيطون پياده مي شه و دختر گناهکارشو مي بخشه

سال1330
مرد: چي؟ دانشسرا (همون دانشگاه خودمون)؟ حالا مي خواي بري دانشسرا؟ مي خواي سر منو زير ننگ بوکوني؟ فاسد شدي برا من؟؟ شيکمتو سورفه (سفره) مي کونم...
زن: آقا، ترو خدا خودتونو کنترل کنين. خدا نکرده يه وخ (وقت) سکته مي کنين آ...
مرد: چي مي گي ززززززن؟؟ من اگه اينو امشب نکوشم (نکشم) ديگه فردا نمي تونم جلوي اين فسادو بیگيرم. يه دانشسرايي نشونت بدم که خودت کيف کوني...
-- بالاخره با صحبتهاي زن، مرد خونه از خر شيطون پياده مي شه و دختر گناهکارشو مي بخشه

سال1380
مرد: کجا؟ مي خواي با تکپوش (از اين مانتو خيلي آستين کوتاها که نيم مترم پارچه نبردن و وقتي مي پوشيشون مث جليقه نجات پستي بلندي پيدا مي کنن) و شلوارک (از اين شلوار خيلي برموداها) بري بيرون؟ مي کشمت. من... تو رو... مي کشم...
زن: اي آقا. خودتو ناراحت نکن بابا. الان ديگه همه همينطورين (شما بخونيد اکثرا).
مرد: من... اينطوري نيستم. دختر لااقل يه کم اون شلوارو پائين تر بکش که تا زانوتو بپوشونه. نه... نه... نمي خواد. بدتر شد. همون بالا ببنديش بهتره...

سال1400
زن: دخترم. حالا بابات يه غلطي کرد. تو اعصاب خودتو خراب نکن. لاک ناخنت مي پره. آروم باش عزيزم. رنگ موهات يه وقت کدر مي شه آ مامي. باباتم قول مي ده ديگه از اين حرفا نزنه...
-- بالاخره با صحبتهاي زن، دخترخونه از خر شيطون پياده مي شه و باباي گناهکارشو مي بخشه !!

ایستگاه استحابت دعا

sarzamine-sargardany — Wed, 24 Sep 2008 08:48:58 GMT

یک نفر دلش شکسته بود
توی ایستگاه استحابت دعا
منتظر نشسته بود
منتظر ولی, دعای او
دیر کرده بود
او خبر نداشت که دعای کوچکش
توی چارراه آسمان
پشت یک چراغ قرمز شلوغ
گیر کرده بود
*
او نشست و باز هم نشست
روزها یکی یکی
از کنار او گذشت
روی هیچ چیز و هیچ جا
از دعای او اثر نبود
هیچکس از مسیر
رفت وآمد دعای او
با خبر نبود
با خودش فکر کرد
پس دعای من کجاست؟
او چرا نمی رسد؟
شاید این دعا
راه را اشتباه رفته است
پس بلند شد
رفت تا به آن دعا
راه را نشان دهد
رفت تا که پیش از آمدن برای او
دست دوستی تکان دهد
رفت
پس چراغ چارراه آسمان سبز شد
رفت وبا صدای رفتنش
کوچه های خاکی زمین
جاده های کهکشان
سبز شد
او از این طرف دعا از آن طرف
در میان راه
با هم آن دو روبه رو شدند
دست توی دست هم گذاشتند
از صمیم قلب گرم گفتگو شدند
وای که چقدر حرف داشتند...
*
برف ها
کم کم آب می شود
شب
ذره ذره آفتاب می شود
و دعای هر کسی
رفته رفته توی راه
مستجاب می شود...

به دنبال خدا

sarzamine-sargardany — Sun, 07 Sep 2008 00:12:18 GMT

كوله ‌پشتی‌اش‌را برداشت‌و راه‌افتاد. رفت‌كه‌دنبال خدابگردد ؛ و گفت: تا كوله‌ام‌از خدا پر نشود برنخواهم‌گشت.

نهالی‌رنجور و كوچك‌كنار راه‌ایستاده‌بود.مسافر با خنده‌ای‌رو به‌درخت‌گفت: چه‌تلخ‌است‌كنار جاده‌بودن‌و نرفتن؛ و درخت‌زیر لب‌گفت: ولی‌تلخ‌تر آن‌است‌كه‌بروی‌و بی‌رهاورد برگردی. كاش‌می‌دانستی‌آن‌چه‌در جست‌وجوی‌آنی، همین‌جاست.

مسافر رفت‌و گفت: یك‌درخت‌از راه‌چه‌می‌داند، پاهایش‌در گِل‌است، او هیچ‌گاه‌لذت‌جست‌وجو را نخواهد یافت و نشنید كه‌درخت‌گفت: اما من‌جست‌وجو را از خود آغاز كرده‌ام‌و سفرم‌را كسی‌نخواهد دید؛ جز آن‌كه‌باید...مسافر رفت‌و كوله‌اش‌سنگین‌بود.هزار سال‌گذشت، هزار سالِ‌پر خم‌و پیچ، هزار سالِ‌بالا و پست.

مسافر بازگشت. رنجور و ناامید.خدا را نیافته‌بود، اما غرورش‌را گم‌كرده‌بود. به‌ابتدای‌جاده‌رسید. جاده‌ای‌كه‌روزی‌از آن‌آغاز كرده‌بود.درختی‌هزار ساله، بالا بلند و سبز كنار جاده‌بود. زیر سایه‌اش‌نشست‌تا لختی‌بیاساید. مسافر درخت‌را به‌یاد نیاورد. اما درخت‌او را می‌شناخت.درخت‌گفت: سلام‌ مسافر، در كوله‌ات‌چه‌داری، مرا هم‌میهمان‌كن. مسافر گفت: بالا بلند تنومندم، شرمنده‌ام، كوله‌ام‌خالی‌است‌و هیچ‌چیز ندارم.درخت‌گفت: چه‌خوب، وقتی‌هیچ‌چیز نداری، همه‌چیز داری. اما آن‌روز كه‌می‌رفتی، در كوله‌ات‌همه‌چیز داشتی، غرور كمترینش‌بود، جاده‌آن‌را از تو گرفت. حالا در كوله‌ات‌جا برای‌خدا هست. و قدری‌از حقیقت‌را در كوله‌مسافر ریخت.

دست‌های‌مسافر از اشراق‌پر شد و چشم‌هایش‌ از حیرت‌درخشید و گفت: هزار سال‌رفتم‌و پیدا نكردم‌و تو نرفته‌ای، این‌همه‌یافتی!درخت‌گفت: زیرا تو در جاده‌رفتی‌و من‌در خودم. و پیمودن‌خود، دشوارتر از پیمودن‌جاده هاست............