چطور بعضي از آدم ها اينقدر راحت مي تونند چهره عشق رو مخدوش كنند.چطور به خودشون اجازه ميدند كه براي دو روز لذت خودشون كسي رو براي يه عمر تو عذاب بذارند و از همه مهمتر چطور مي تونند دلي رو بشكنند.دل شكسته اي كه اگه آه بكشه خدا اون آه رو بدون جواب نمي ذاره.....تمام داستان هاي كوتاهي كه خونديد واقعي بود.چند تا داستان ديگه هم بود كه ديگه نخواستم اونا رو بنويسم تا بيشتر از اين كلمه عشق به سخره گرفته نشه. همه ما آدم ها به خاطر نيازهاي جنسي و عاطفي اي كه خدا تو وجودمون قرار داده به جنس مخالفمون نياز داريم اما آيا اين نياز درهر شرايطي اسمش عشقـه؟....

من هميشه از خودم مي پرسم كه عشق چيه ، هوس چيه و مرز اين دو تا كجاست؟....مگه ميشه عاشق بود و سه ماه بعد از ازدواج رفت براي طلاق . اتفاقي كه همين چند وقت پيش به وقوع پيوست .هر دو ديوانه وار اومده بودند محضر براي عقد .پسرك به عاقد مي گفت حاج آقا زود ما رو عقد كن تا اين دختر مثل ماهي از دستم نپريده .....اما امروز در راهرو هاي دادگاه به دنبال طلاق هستند و ازهم متنفر شده اند....به نظر شما اينا عاشق بودند؟ همه ادعاي عاشقي مي كنند اما اكثرا عاشق خودشون هستند تا معشوقشون. تا روزي كه معشوقشون حالش خوبه و بهشون لذت ميده عاشقند! اما اگه يه روز بر خلاف ميلشون صحبتي بشه خودخواهي بهشون اجازه نميده كه به خاطر دل معشوق از خواسته شون بگذرند.عاشقي واقعا كار بزرگيه.....عاشق واقعي بودن يعني عمرت و جونت رو بذاري به پاي معشوق ..... عشق ورزيدن هنره ....بايد كه استعداد عشق ورزيدن داشت....بايد كه در يك خانواده عاشق بزرگ شد